خانه / مقالات / اشعار / سرودۀ استاد محمد قدسی برای امام حسین (ع) – دیوان عترت خورشید

سرودۀ استاد محمد قدسی برای امام حسین (ع) – دیوان عترت خورشید

شمع بزم خرابه نشينان

 

آسمان نقره­فام و اختر جوش

شهر ، چون قلب عاشقي بي­تاب

در حريم خرابه­اي بي­سقف

مي­درخشد صنوبر مهتاب

آن­طرف در صلابتي معصوم

سوگوار است ، خواهر خورشيد

هم­نوا ، با سه­ساله كودك وحي

مي­نوازد ترانة توحيد

گلِ خورشيد ، گوشه­اي در طشت

هست پنهان به زير يك سرپوش

بهر ديدار، با گل خورشيد

طفل عصمت ، گشوده است آغوش

دلِ تنگش ، بهانه كرد آغاز

گفت با عمه ، در طبق اين كيست ؟

در دِلِ اين خرابِهِ­ی تاريك

امشب اين شور محشري از چيست ؟

سر آن ماه را ، چو از سرِ مهر،

دختر فاطمهh به سینه نهاد

تا مبادا كه بشكند بغضش

طفل را با اشاره پاسخ داد

مصلحت نيست ، آن كبوتر عشق

راز اين پرده را عيان داند

طاقت و تاب ، مي­دهد از دست

از سر شوق ، جان برافشاند

آه از آن­دم ، كه در طبق سرپوش

رفت از آن روي دل­ر­با ، به كنار

آفتاب از دِل طبق سر زد

شد چو روز آن فضايِ غربت زار

 

خيره شد چشم آن غزال حرم

در رخ آن شهاب مهر­افروز

چهره­اي رشگ ماهتاب سپهر

طلعتي ، آفتاب عالم­سوز

دوخت چون ديده بر جمال پدر

پركشيد از رخش ، كبوتر رنگ

نازل از چشم او شد آية اشك

نغمه سر داد و ساز كرد آهنگ

درد دل كرد ، با پدر آغاز

آه از اين داستان درد­آلود

گفت از تازيانة دشمن

گفت از دست و بازوان كبود

قصة خيمه­هاي سوخته گفت

هتك حرمت ، ز خاندان رسول

قصة گوشواره دزديدن

گوشِ مجروح دختران بتولh

 

قصة نيزه­هاي خونین­ساق

كه به سر داشت از ستاره كلاه

قصة جان­گداز خیل اسیر

در بیابان بدون پشت و پناه

ماجراهای تلخ­تر از زهر

رنج طفلان بی­سر و سامان

گلِ خورشيد عشق ، بر سَرِ ني

لب او در تلاوت قرآن

آن­قدر ساز ناله ميزان داشت

كه دِلِ روزگار را خون كرد

كس چه داند؟ كه با دِلِ زينبh

آه آتش­فشان او چون كرد ؟

گرچه گل­نغمه­های درد آلود

از لبش شعله­وار بر­مي­خواست

اندك اندك چو شمع بزم سحر

آتش شوق ، از تنش مي­كاست

 

ساعتي بعد گوشه­اي تنها

نغمة گرمش از نفس افتاد

آن­قدر گِرد شمع روي پدر

سوخت پروانه­وار ، تا جان داد

(قدسي)! آن نازدانة عصمت

جان به جانان سپرد و شد خرسند

در اسارت به رشتة جانش

شام را زد به كربلا پيوند

 

بازدیدها: 20

همچنین ببینید

موضوع«عصمت وحی آوران» از مثنوی معنوی توسط استاد محمد قدسی

عصمت وحی آوران (سوره الشوري) (51) (ص 488) وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

18 − 1 =