خانه / مقالات / اشعار / سرودۀ استاد محمد قدسی – تنهایی – دیوان عترت خورشید

سرودۀ استاد محمد قدسی – تنهایی – دیوان عترت خورشید

تنهائي

 

خورشيدم و در ابر تن خويش نهانم

در گسترة پيرهن خويش نهانم

 

معنايم و پيچيده در ابريشم الفاظ

چون عطر ، به عود سخن خويش نهانم

 

آوايم و چون گوشة پنهان به رگِ ساز

در نغمة شكّر شكن خويش نهانم

 

اشکم ، كه به دل مي چكم از وحشت غربت

تنهايم و در خويشتن خويش نهانم

شمعم كه به خون جگر آراسته­ام بزم

مي­سوزم و در سوختن خويش نهانم

 

روزي به تجرّد ببرم راه چو عنقا

هرچند كنون در بدن خويش نهانم

 

(قدسي)! اگرم كس نشناسد ، نشناسد

من هرچه كه هستم ، به من خويش نهانم

بازدیدها: 21

همچنین ببینید

موضوع«عصمت وحی آوران» از مثنوی معنوی توسط استاد محمد قدسی

عصمت وحی آوران (سوره الشوري) (51) (ص 488) وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شانزده − 1 =