خانه / مقالات / مثنوی معنوی / تفسیر موضوعی / موضوع خداوند و ارض الله واسعۀ او از مثنوی معنوی توسط استاد محمد قدسی- بخش دوم

موضوع خداوند و ارض الله واسعۀ او از مثنوی معنوی توسط استاد محمد قدسی- بخش دوم

 

بحث پیرامون ارض الله واسعه

( سوره النساء) (97) (ص94)إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلآئِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُواْ فِيمَ كُنتُمْ قَالُواْ كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الأَرْضِ قَالْوَاْ أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُواْ فِيهَا فَأُوْلَـئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءتْ مَصِيراً (97)

قطعاً كسانى كه [ با ترك هجرت از ديار كفر ، و ماندن زير سلطه كافران و مشركان ] بر خويش ستم كردند [ هنگامي كه ]فرشتگانْ آنان را قبض روح مي  كنند ، به آنان مي  گويند : [ از نظر دين دارى و زندگى ]در چه حالى بوديد ؟ مي  گويند : ما در زمين ، مستضعف بوديم . فرشتگان مي  گويند : آيا زمين خدا وسيع و پهناور نبود تا در آن [ از محيط شرك به ديار ايمان ] مهاجرت كنيد ؟ ! پس جايگاهشان دوزخ است و آن بد بازگشت گاهى است .(97)
(سورة الزمر) (10).(ص 459) قُلْ يَا عِبَادِ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ وَأَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ (10)

بگو: ای بندگان مؤمنم! از پروردگارتان [اطاعت کنید، و از محرّماتش] بپرهیزید، برای آنان که در این دنیا نیکی کرده اند پاداش نیکی است، [اگر برای نیکی کردن به هر دلیلی در تنگنا و مضیقه بودید به سرزمینی دیگر مهاجرت کنید؛ زیرا] زمینِ خدا گسترده و پهناور است، جز این نیست که پاداشِ شکیبایان را کامل و بی حساب خواهند داد «10»

( سوره العنكبوت) (56) ( ص 403) يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِي وَاسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ (56)

ای بندگان مؤمنِ من! زمینم پهناور است، پس [با انتخاب جایی مناسب که از نظر دینی در مضیقه نباشید] فقط مرا عبادت کنید «56»

دفتر پنجم

(2556)نردبانهايى است پنهان، در جهان

پايه پايه، تا عَنانِ آسمان‏

عَنانِ آسمان‏ : پهنة آسمان ، آن قسمت از آسمان که پیداست

نردبان‏هاى پنهان: كنايت از راه‏هاى گونه گون در شناخت خدا و سير به سوى او كه: «اَلطُّرُقُ اِلَى اللَّهِ بِعَدَدِ اَنفاسِ الخَلائِق».

(2557)هر گُرُه را، نردبانى ديگر است

هر رَوِش را، آسمانى ديگر است‏

و هر گروهى را (از انبياء و اولياء) ……

(2558)هر يكى ، از حالِ ديگر ، بى‏خبر

مُلكِ با پهنا و بى‏پايان و سر

 (هریکی از آن انبیاء از حال درونی آن دیگری بی خبر است )

 (2559)اين در آن حيران، كه او از چيست خَوش

و آن در اين خيره ،كه حيرت چيستش‏؟

سپس مولانا از آیه طلیعة بحث استفاده می کند که چون ارض الله دارای وسعت است و کسی که در جائی از جهان است از دیگری خبر ندارد، انبیا و اولیا هم هرکدام به حال خود و در افکار خود غرقه اند :

 (2560)صحنِ اَرضُ اللَّه، واسِع آمده

هر درختى از زمينى سر زده‏

صحن ارض اللَّه واسع: در اين صحنه پهناور گيتى هر چه از زمين روئيده است به زبانى سپاس خدا را مى‏گويد

«ارض اللَّه»  ساحت اولياى خداست.

آن كه ارض اللَّه واسع گفته‏اند

عرصه‏اى دان انبيا را بس بلند

دل نگردد تنگ ز آن عرصه فراخ

نخلِ تر، آن جا نگردد خشك شاخ

‏ 3183- 3182/ 1

(2561)بر درختان شُكرگويان برگ و شاخ

كه زِهى مُلك و، زِهى عرصه‏ى فراخ‏

 (2562)بلبلان گِردِ شكوفه پُر گِرِه

كه از آن چه مى‏خورى، ما را بده‏

***

بازدیدها: 9

همچنین ببینید

موضوع«عصمت وحی آوران» از مثنوی معنوی توسط استاد محمد قدسی

عصمت وحی آوران (سوره الشوري) (51) (ص 488) وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

16 + شانزده =