خانه / مقالات / قرآن / تدبر، تعقل ،تفکر / تدبر در قرآن شمارۀ 12

تدبر در قرآن شمارۀ 12

تدبر در قرآن شمارۀ 12:

***تعریف رحمت در تفسیر مرحوم علامه: رحمت ،رسانیدن فیض است برای آنکه هر چیزی به کمال خود برسد.

مصادیق رحمت: قرآن کریم، ولایت اهل بیت، وجود پیامبر، ائمه و آخرین مصداقش امام زمان(عج).

در جلد 26 بحار ص16: لانّا كلنّا واحد؛ اولنا محمد؛ آخرنا محمد؛ اوسطنا محمد و كلنا محمد؛ فلا تفرقوا بيننا 

در زیارت آل یاسین اسم حضرت ولیعصر آورده شده.

در دعای توسل هم آمده است: یا ابا محمد (یعنی حضرت عسگری پدر امام زمان می باشد)

در بحارالانوار در باب رحمت دو رحمت نام برده شده:

  • رحمت عام- رحمان
  • رحمت خاص-رحیم

ولی قرآن تقسیم بندی دیگری هم دارد.

  • رحمت مِنّا
  • رحمت مِن عِندنا

اثبات قرانی:

سوره هود آیه 58/ص228 : وَ لَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا نجََّيْنَا هُودًا وَ الَّذِينَ ءَامَنُواْ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَ نجََّيْنَاهُم مِّنْ عَذَابٍ غَلِيظٍ

همين كه فرمان عذاب ما صادر شد و عذابمان نازل گرديد هود و گروندگان به وى را مشمول رحمت خود نموده ما نجات داديم و به راستى از عذابى غليظ و دشوار نجات داديم

سوره هود آیه 94/ص232: وَ لَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا نجََّيْنَا شُعَيْبًا وَ الَّذِينَ ءَامَنُواْ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَ أَخَذَتِ الَّذِينَ ظَلَمُواْ الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُواْ فىِ دِيَرِهِمْ جَاثِمِينَ

و همين كه امر ما (عذاب موعود) آمد شعيب و گروندگان به وى را، با رحمت خود نجات داديم، و صيحه همه آنهايى را كه ستم كردند بگرفت و در محل سكونتشان به صورت جسدى بى جان در آورد

سوره ص آیه 43/ص456: وَ وَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَ ذِكْرَى‏ لِأُوْلىِ الْأَلْبَابِ

و اهلش را با فرزندانى به همان تعداد و دو برابر فرزندانى كه داشت به او بداديم تا رحمتى باشد از ما به او و تذكرى باشد براى خردمندان

رحمة منِّا  ذکر است برای اولوالالباب

این آیات رحمةً مِنّا است

مقابل رحمةً مِن عِندِنا

سوره کهف آیه 65/ص301: فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَا ءَاتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا وَ عَلَّمْنَاهُ مِن لَّدُنَّا عِلْمًا

پس بنده‏اى از بندگان ما را يافتند كه از جانب خويش رحمتى بدو داده بوديم و از نزد خويش دانشى به او آموخته بوديم

 

سوره انبیا آیه 84/ص329: فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِن ضُرٍّ  وَ ءَاتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحمَْةً مِّنْ عِندِنَا وَ ذِكْرَى‏ لِلْعَابِدِينَ

پس ما اجابتش كرديم و محنتى را كه داشت بر طرف ساخته كسانش را باز داديم در حالى كه به اضافه كسانش كسان ديگرى نظير آنان، با آنها بودند (يعنى اگر مثلا دو تا از فرزندانش هلاك شدند آن دو را با دو فرزند ديگر به او داديم) و اين رحمتى از ناحيه ما و اندرزى براى همه پرستشگران است

…رحمةً مِن عِندِنا ذکر هست برای عابدین.

رحمةً مِن عِندِنا : رحمتی است که من عندنا است و به قدر معلوم تنزیل می شود

بنابراین فرق این دو رحمت در این  است که « رحمه منا»  دستگیر انبیاء و اُولوالالباب است ولی «رحمت من عندنا » دستگیر عابدین است.  

علامه در تفسیر المیزان می فرماید با آیه زیر می شود تمام سوالات قرآنی را حل کرد.

سوره حجر آیه 21/ص263: وَ إِن مِّن شىَ‏ْءٍ إِلَّا عِندَنَا خَزَائنُهُ وَ مَا نُنزَِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَّعْلُومٍ

هيچ چيز نيست مگر آنكه نزد ما خزينه‏هاى آنست و ما نازلش نمى‏كنيم مگر به اندازه معين

 

این آیه« رحمه منا»  را شامل نمی شود و درجه آن چون «رحمت من عندنا » هست قابل قیاس با « رحمه منا»  نیست زیراکه در رحمت منا هیچ اندازه ای فرض نشده است ولی  در رحمت من عندنا قدر و اندازه لحاظ شده است

پرسش: حضرت ولیعصر(عج) از کدام نوع رحمت اند؟منا هستند یا من عندنا؟

پاسخ:از نوع رحمت مِنّا هستند(امام زمان (عج) رحمتی هستند از خداوند)

دلیل قرآنی و روایی :

 

 

حدیث محکم ثقلین: إِنِّی تَارِک فِیکمْ أَمْرَینِ إِنْ أَخَذْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا- کتَابَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَهْلَ بَیتِی عِتْرَتِی أَیهَا النَّاسُ اسْمَعُوا وَ قَدْ بَلَّغْتُ إِنَّکمْ سَتَرِدُونَ عَلَی الْحَوْضَ فَأَسْأَلُکمْ عَمَّا فَعَلْتُمْ فِی الثَّقَلَینِ وَ الثَّقَلَانِ کتَابُ اللَّهِ جَلَّ ذِکرُهُ وَ أَهْلُ بَیتِی‏..

ترجمه: من در میان شما دو چیز باقی می‌گذارم که اگر آنها را دستاویز قرا دهید، هرگز گمراه نخواهید شد: کتاب خدا و عترتم که اهل بیتم هستند.ای مردم بشنوید من به شما رساندم که شما در کنار حوض بر من وارد می‌شوید؛ پس من از شما درباره رفتارتان با این دو یادگار ارزشمند سؤال خواهم کرد، یعنی کتاب خدا و اهل بیتم

این حدیث اثبات می کند که وجود مبارک اهل بیت معادل قرآن است و هر حکمی که برای قرآن می شود برای اهل بیت هم جاری می شود.

بررسی آیات:

قرآن از خداست(حقیقت قرآن از خود ذات حضرت حق است پس رحمت منا است)

سوره مائده آیه 15/ص110: يَأَهْلَ الْكِتَابِ قَدْ جَاءَكُمْ رَسُولُنَا يُبَينِ‏ُّ لَكُمْ كَثِيرًا مِّمَّا كُنتُمْ تخُْفُونَ مِنَ الْكِتَابِ وَ يَعْفُواْ عَن كَثِيرٍ  قَدْ جَاءَكُم مِّنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتَابٌ مُّبِينٌ

هان اى اهل كتاب اينك فرستاده ما محمد (ص) به سويتان آمد، او براى شما بسيارى از حقايق دين را كه- علمائتان- پنهانش مى‏داشتند بيان مى‏كند، و از فاش كردن بسيارى از خيانتهاى ديگر آنان نسبت به معارف دين صرفنظر مى‏نمايد، و اين رسول از ناحيه خدا برايتان نورى و كتابى روشنگر آورده

 

 

یا در  واقعه/ 80 /ص537: تَنزِيلٌ مِّن رَّبّ‏ِ الْعَالَمِينَ

تنزيلى از ناحيه رب العالمين است

که درواقع قرآن من نور رب العالمین است.

 وقتی قرآن از خداست و از نور خدا حضرت ولی عصر (عج) هم از خدا هستند.

***بحث پیرامون «اَرحَمُ الراحِمین»:

در پایان زیارت جامعة کبیره امام هادی (ع) درخواست کردند که مرا از جمله کسانی که عارف به شما و مشمول رحمت الهی هستم قرار بده .

**اَسْئَلُكَ اَنْ تُدْخِلَنِيِ فيِ جُمْلَةِ الْعارِفينَ بِهِمْ وَ بِحَقِّهِمْ وَ فيِ زُمْرَةِ الَمْرحُومينَ بِشَفاعَتِهِمْ اِنّكَ اَرْحَمُ الرّاحِمينَ

پرسش:صفت اَرحَمُ الراحِمینی خداوندشامل چه کسانی می شود؟

پاسخ: 1-کسانی که اقرار به حجّت زمانۀ خود کنند مانند : برادران یوسف(ع) که اقرار به بزرگی و خطای خویش کردند

یوسف/89-92/ص246:قَالَ هَلْ عَلِمْتُم مَّا فَعَلْتُم بِيُوسُفَ وَ أَخِيهِ إِذْ أَنتُمْ جَاهِلُونَ

گفت: بياد داريد وقتى را كه نادان بوديد با يوسف و برادرش چه كرديد؟

قَالُواْ أَ ءِنَّكَ لَأَنتَ يُوسُفُ  قَالَ أَنَا يُوسُفُ وَ هَذَا أَخِى  قَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا  إِنَّهُ مَن يَتَّقِ وَ يَصْبرِْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

گفتند: مگر تو يوسفى؟ گفت: من يوسفم، و اين برادر من است، خدا بما منت نهاد، كه هر كه بپرهيزد و صبور باشد خدا پاداش نيكوكاران را تباه نمى‏كند

قَالُواْ تَاللَّهِ لَقَدْ ءَاثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنَا وَ إِن كُنَّا لَخَطِِين

گفتند: به خدا كه خدا ترا بر ما برترى داده و ما خطا كرده بوديم

قَالَ لَا تَثرِْيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ  يَغْفِرُ اللَّهُ لَكُمْ  وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ

گفت: اكنون هنگام رسيدن به خرده حسابها نيست خدا شما را بيامرزد، كه او از همه رحيمان رحيم‏تر است

 

2-کسانی که خود را خطاکار بدانند

سورة یوسف / 97/ص247: قَالُواْ يَأَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِِينَ

گفتند: اى پدر! براى گناهان ما آمرزش بخواه، كه ما خطا كار بوده‏ايم

یوسف/98 /ص247: َقالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبىّ‏ِ  إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ

گفت: براى شما از پروردگارم آمرزش خواهم خواست، كه او آمرزگار و رحيم است

حضرت یوسف تمام نعمت خود را منتسب به خداوند می داند

سورة یوسف /100 /ص247:أَخْرَجَنىِ مِنَ السِّجْنِ وَ جَاءَ بِكُم مِّنَ الْبَدْوِ مِن بَعْدِ أَن نَّزَغَ الشَّيْطَانُ بَيْنىِ وَ بَينْ‏َ إِخْوَتىِ  إِنَّ رَبىّ‏ِ لَطِيفٌ لِّمَا يَشَاءُ  إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الحَْكِيمُ

و پدر و مادر خويش را بر تخت نشاند، و همگى سجده‏كنان به رو درافتادند، گفت پدر جان! اين تعبير رؤياى پيشين من است كه پروردگارم آن را محقق كرد و به من نيكى نمود كه از زندان بيرونم آورد، و شما را پس از آنكه شيطان ميان من و برادرانم را بهم زد از آن بيابان (بدينجا) آورد كه پروردگارم در باره آنچه اراده كند دقيق است، آرى او داناى حكيم است

*نکته:

حضرت یعقوب باید در برابر حضرت یوسف خضوع کند زیرا ولایت حضرت یوسف به مراتب قوی تر از حضرت یعقوب بود.

در روایت است که   حضرت ولی عصر (ص)  پس از ظهور می فرماید :

 امروز که شما به این دو مورد اقرار کردید،

الف-اینکه خداوند امام را بر همة خلق برتر قرار داده است.(فاعل برتری، خداست.)

ب-ما همگی در برابر خداوند خطاکاریم

در نتیجه خداوند شما را می آمرزد.

 

 

 

شاهدی دیگر بر اینکه کسانی که از گناه و خطا توبه می کنند خداوندآنها را مشمول عفو قرار می دهد

خداوند در بارۀ حضرت موسی و تقاضای او میفرماید:

سوره اعراف/151/ص169: قَالَ رَبّ‏ِ اغْفِرْ لىِ وَ لِأَخِى وَ أَدْخِلْنَا فىِ رَحْمَتِكَ  وَ أَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ

گفت: پروردگارا من و برادرم را بيامرز و ما را به رحمت خويش در آر كه تو از همه رحيمان رحيمترى

خداوند مهربان کسانی را که خطا کنند عفو می کند

پرسش:چه کسانی مشمول عفو قرار نمی گیرند؟

پاسخ:کسانی که مشرک بالله هستند.

خداوند در دو آیه فرموده است که مشرکین مورد مغفرت قرار نخواهند گرفت:

سورة نساء/48 /ص86: إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ مَا دُونَ ذَالِكَ لِمَن يَشَاءُ  وَ مَن يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْترََى إِثْمًا عَظِيمًا

چون خدا شرك ورزيدن به خود را نمى‏بخشد و گناهان كوچكتر از آن را از هر كس بخواهد مى‏آمرزد، و كسى كه به خدا شرك بورزد گناهى عظيم را باب كرده است

سورة نساء/116 /ص97: إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَن يُشرَْكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ مَا دُونَ ذَالِكَ لِمَن يَشَاءُ  وَ مَن يُشرِْكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالَا  بَعِيدًا

خدا به هيچ وجه نمى‏بخشد كه به او شرك آورند، و گناهان كوچكتر از آن را از هر كس بخواهد مى‏بخشد و هر كه به خدا شرك بورزد به گمراهى افتاده است

*نکته:

برادران یوسف خطا کار بودند و به حضرت یوسف ظلم کردندزمانی که او را برادر خود و پسر یعقوب می دانستند نه به عنوان نبی. و اگر می دانستند که او پیامبر خداست و بعد از آن ظلم می کردند مشرک بالله بودند و هرگز بخشیده نمی شدند.

شاهد سوم برای مشمول ارحم الراحمینی خداوند  قرارگرفتن:

سورة انبیاء/83 /ص329: وَ أَيُّوبَ إِذْ نَادَى‏ رَبَّهُ أَنىّ‏ِ مَسَّنىِ‏َ الضُّرُّ وَ أَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحمِِينَ

و ايوب را ياد آر آن زمان كه پروردگارش را ندا داد كه به محنت دچارم و تو از هر رحيمى رحيم‏ترى

*نکته:

وقتی بنده ای خداوند را با این صفت (أَرْحَمُ الرَّاحمِِينَ) بخواند ، خداوند بلافاصله او را می بخشد.
***********************

پرسش:مصائبی که به انبیاء و اولیاء الهی وارد شده است برای چه بوده است و حال آنکه آنها معصوم از گناه بوده اند

پاسخ: خداوند برای تأدیب انبیاء از جمله حضرت ایوب ، او را دچار رنج نکرد بلکه برای ترفیع درجة او بود.

لإمامُ عليٌّ عليه السلام : إنّ البلاءَ لِلظّالمِ أدَبٌ ، و للمؤمنِ امْتِحانٌ ، و للأنبياءِ دَرَجة

امام على عليه السلام :بلا براى ستمگر تأديب است و براى مؤمن امتحان و براى پيامبران درجه.

سورة انبیاء/84 /ص329: فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِن ضُرٍّ  وَ ءَاتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحمَْةً مِّنْ عِندِنَا وَ ذِكْرَى‏ لِلْعَابِدِينَ

پس ما اجابتش كرديم و محنتى را كه داشت بر طرف ساخته كسانش را باز داديم در حالى كه به اضافه كسانش كسان ديگرى نظير آنان، با آنها بودند (يعنى اگر مثلا دو تا از فرزندانش هلاك شدند آن دو را با دو فرزند ديگر به او داديم) و اين رحمتى از ناحيه ما و اندرزى براى همه پرستشگران است

پرسش:چرا خداوند به ما «ضُرّ یا ضرر» می رساند؟

پاسخ:در دو آیه از قرآن جواب آمده:

سورة انعام/42/ص132: لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلىَ أُمَمٍ مِّن قَبْلِكَ فَأَخَذْنَاهُم بِالْبَأْسَاءِ وَ الضرََّّاءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضرََّعُونَ

و به تحقيق فرستاديم پيغمبرانى به سوى امت‏هايى كه قبل از تو مى‏زيستند پس به منظور اينكه شايد روى تضرع به درگاه ما آورند آنان را به سختى‏ها و گرفتارى‏هاى گوناگون گرفتيم

بیماری، قرض، غم و گرسنگی و… قانون عمومی است و همه را دچار می کند.

خداوند در این آیه می فرماید : لَقَدْ أَرْسَلْنَا ، ما می فرستیم. چرا که بندگان « لَعَلَّهُمْ يَتَضرََّعُونَ». یعنی اینکه خداوند بنده را تحت فشار قرار می دهد تا او سحرگاه بیدار شود و به تضرع و استغفار بپردازد . ملکوت همه اشیاء دست خداست .

خداوند بر سر راه بندگان تور مشکلات را قرار می دهد تا بنده را در بند خود کند وصیدنماید.

سورة انعام/43 /ص132: فَلَوْ لَا إِذْ جَاءَهُم بَأْسُنَا تَضرََّعُواْ وَ لَاكِن قَسَتْ قُلُوبهُُمْ وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَنُ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ

پس چرا وقتى عذاب ما را ديدند تضرع نكردند، و ليكن دلهاى‏شان سخت شد و شيطان عمل زشت‏شان را برايشان زينت داد

وقتی دل هایشان قسی شد و کارهای زشت خود را فراموش کردند ما هر دری را به رویشان باز کردیم تا از یاد خدا غافل شوند و این سنت الهی است برای کسانی که از تذکر خداوند بیدار نشوند.

انعام/44/ص132:فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُكِّرُواْ بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَابَ كُلّ‏ِ شىَ‏ْءٍ حَتىَّ إِذَا فَرِحُواْ بِمَا أُوتُواْ أَخَذْنَاهُم بَغْتَةً فَإِذَا هُم مُّبْلِسُونَ

پس وقتى عذاب ما را به كلى از ياد بردند درهاى همه لذائذ مادى را به روى‏شان گشوديم و وقتى سرگرم و شادمان به آن شدند بناگاه گرفتيمشان، پس آن گاه ايشان فرومانده و خاموشانند

انعام/45/ص132فَقُطِعَ دَابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُواْ  وَ الحَْمْدُ لِلَّهِ رَبّ‏ِ الْعَلَمِينَ

پس بريده شد دنباله گروهى كه ظلم كردند، و ستايش سزاوار خدايى است كه پروردگار عالميان است

سورة اعراف/94/ص162: وَ مَا أَرْسَلْنَا فىِ قَرْيَةٍ مِّن نَّبىِ‏ٍّ إِلَّا أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ

و در هيچ قريه‏اى پيغمبرى نفرستاديم مگر مردم آن قريه را به سختى و بيمارى دچار كرديم، شايد زارى كنند

سورة اعراف/95/ص162: ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكاَنَ السَّيِّئَةِ الحَْسَنَةَ حَتىَ‏ عَفَواْ وَّ قَالُواْ قَدْ مَسَّ ءَابَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُم بَغْتَةً وَ هُمْ لَا يَشْعُرُونَ

آن گاه به جاى بدى خوبى آورديم تا  فزونى گرفتند، و گفتند: بيمارى و سختى به پدران ما نيز مى‏رسيد پس ناگهان در آن حال كه بى‏خبر بودند، ايشان را بگرفتيم

بنابراین هشدار قرآن را جدی بگیریم و روی به درگاه او آوریم

عـــاشــقان را بگـذاریـد بنالنــد هـمــه
مصلحت نیسـت ، که این زمزمه خاموش کنید
خدا زمزمة سحرگاهی بنده را دوست دارد.

*توجه:وقتی گرفتاری برایمان پیش آید خواندن دعای علقمه بعد از زیارت عاشورا تأثیر به سزایی دارد. مضمون دعای علقمه اقرار عجز، ضعف و فقر در درگاه پروردگار است.

** در قرآن کریم هیچ ضرری بالاتر از ورود در آتش جهنم نیست.

در پایان دعای عرفه امام حسین (ع) می فرماید:

اَسْئَلُکَ فَکاکَ رَقَبَتى مِنَ النّارِ

در خواست اصلی دور بودن از آتش جهنم است زیرا هر کس داخل آتش شود او متضرر است.

در دعاهای دیگر (دعای مجیر، جوشن کبیر و…) در ماه های رجب، شعبان و رمضان ، استغفار و نجات از آتش درخواست شده است.

* بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ يا مَنْ اَظْهَرَ الْجَميلَ وَ سَتَرَ الْقَبيحَ …وَ اَسْئَلُكَ اَنْ لاتَجْعَلنى فِى النّارِ

در دعای نور میخوانیم : ان تصلی علی محمد و ال محمد واسئلک یا الله یاالله لاتشوه خلقی بالنار ….

که درود فرستی بر محمد و آل محمد و از تو می خواهم ای خدا، ای خدا، نسوزانی بدن مرا به آتش …

*باطن گناه (شهوت ،شرک بالله و… )آتش است.

سورة مائده/72/ص120: لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ  وَ قَالَ الْمَسِيحُ يَابَنىِ إِسرَْ ءِيلَ اعْبُدُواْ اللَّهَ رَبىّ‏ِ وَ رَبَّكُمْ  إِنَّهُ مَن يُشرِْكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَ مَأْوَئهُ النَّارُ  وَ مَا لِلظَّلِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ

هر آينه كافر شدند كسانى كه گفتند محققا خداوند همان مسيح فرزند مريم است و مسيح خود گفت: اى بنى اسرائيل خدا را بپرستيد كه پروردگار من و پروردگار شما است. بدرستى حقيقت اين است كه كسى كه شرك به خدا مى‏ورزد محققا خداوند بهشت را بر او حرام كرده و جايش در آتش خواهد بود

توحید و ولایت خاموش کننده آتش است، روایاتی در این باره :

روایت:

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نهج الفصاحه قصار781

ان الله تعالی خلق مائه رحمه یوم خلق السموات و الارض کل رحمه منها طباق ما بین السماء و الارض، فاهبط رحمه منها الی الارض فبها تراحم الخلق و بها تعطف الوالده علی ولدها، و بها تشرب الطیر و الوخوش من الماء و بها تعیش الخلائق
خدای تعالی که روزی آسمان‏ها و زمین را آفرید، صد رحمت بیافرید که هر رحمتی به اندازه فاصله آسمان و زمین است پس از آن رحمت‏ها تنها یکی به زمین فرو آمد که به سبب آن خلایق به یکدیگر ترحم می‏کنند و مادر به فرزندش مهر می‏ورزد و پرندگان و حیوانات آب می‏نوشند و مردمان زندگی می‏کنند.

روایتی دیگر از پیامبر اکرم(ص): البخاري في: 81 كتاب الرقاق: 18 باب القصد والمداومة على العمل

حديث أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَنْ يُنَجِّيَ أَحَدًا مِنْكُمْ عَمَلُهُ». قَالُوا: وَلاَ أَنْتَ يَا رَسُولَ اللهِ؟ قَالَ: «وَلاَ أَنَا إِلاَّ أَنْ يَتَغَمَّدَنِي اللهُ بِرَحْمَةٍ سَدِّدُوا».

 

روایت دیگر:

 در حدیث آمده: ((قال رجل للنبی(ص)ـ: احب ان یرحمنی ربی قال: ارحم نفسک وارحم خلق الله یرحمک الله; مردی به پیامبر گفت: دوست دارم پروردگارم به من رحم کند, فرمود: به خودت و به آفریده ها رحم کن که خدا به تو رحم می کند.))

 آن حضرت فرمود: تنبيه الخواطر ص 360

 ((تعرضوا الرحمه الله بما إمرکم به من طاعته; خود را به سبب طاعتی که خدا شما را به آن امر کرده در معرض رحمت خدا قرار دهید.))

**  

پيامبر صلي الله عليه و آله : عيون اخبارالرضا عليه‏ السلام : ج 2 ، ص 71

 رَجَبٌ شَهرُ اللّه ِ الأصَبُّ يَصُبُّ اللّه ُ فِيهِ الرَّحمَةَ عَلى عِبادِهِ ؛

پيامبر صلي الله عليه و آله :رجب ماه بارش رحمت الهى است .

خداوند در اين ماه رحمت خود را بربندگانش فرو مى ريزد .

 

 

 

 

بازدیدها: 126

همچنین ببینید

موضوع«عصمت وحی آوران» از مثنوی معنوی توسط استاد محمد قدسی

عصمت وحی آوران (سوره الشوري) (51) (ص 488) وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 + 20 =